در دادگاه عشق متهم قلبم بود و وکيل، دلم...

  و حضار جمعي از عاشقان و دلسوختگان...

هفت شهر عشق عبارتند از .:.*.:.

شهر اول :

 نگاه و دلربايي .:.*.:.

شهر دوم :

ديدار و آشنايي .:.*.:.

 شهر سوم :

 روزهاي شيرين و طلايي .:.*.:.

 شهر چهارم :

 بهانه ، فکر، جدايي .:.*.:.

شهر پنجم :

 بي وفايي .:.*.:. شهر ششم : دوري و بي اعتنايي .:.*.:.

شهر هفتم :

 اشک ، آه ، تنهايي

برای هرکی که عاشقه

ای مسافر غریبه چرا قلبمو شکستی

رفتی و تنهام گذاشتی دل به ناباوری بستی

ای که بی تو تک و تنهام تو این غربت سنگی

می دونم بر نمی گردی شدی همرنگ دورنگی

همه ی زندگی من اون نگاه عاشقت بود

چرا فکر کردی به جز من یکی دیگه لایقت بود

رفتی و ازم گرفتی اون نگاه آشنا تو

واسه من باقی گذاشتی التهاب لحظه هاتو

حالا من تنها نشستم با نوای بی نوایی

داستانش شاید جالب نباشه ولی خداییش مطلبی که میخواد برسونه عالیه

در زمان های گذشته، پادشاهی تخته سنگی را در وسط جاده قرار داد و برای اين كه عكس العمل مردم را ببيند خودش را در جايی مخفی كرد. بعضی از بازرگانان و نديمان ثروتمند پادشاه بی

 تفاوت از كنار تخته سنگ می گذشتند. بسياری هم غرولند می كردند كه اين چه شهری است كه نظم ندارد. حاكم اين شهر عجب مرد بی عرضه ای است و ...

كرد. پادشاه در آن يادداشت نوشته بود:

 *هر سد و مانعی می تواند يك شانس برای تغيير زندگی انسان باشد*

هی بازیگر گریه نکن      ما هممون مثـل همیم 

صبحها که از خواب پامیشیم            نقــــــــاب به صورت میزنیم      

   کهنه نقـــــاب زندگی             تاشب رو صورتای ماست  

  گریه های پشت نقاب         مثل همیشه بی صداست

  هر کسی هستی یه دفعه       قـــــــد بکش از پشت نقاب      

از رو نوشته حرف نزن        رها شو از پیله ی خواب    

نقش یک دریچه رو      رو میله ی قفس بکش 

برای یکبار کـه شده     جای خودت نفس بکش 

برای یکبار که شده جای خودت نفس بکش

هيچ کس نيست در اين دنيای کوچک من

که مرا چرخاند سوی خدا

که مرا يار شود در راهی

...که در آن می روم و می لغزم، می لغزم

هيچ کس حس مرا درک نکرد

هيچ کس اندکی از من نگرفت

هيچ کس ذره ای از بار مرا بر دوشش جای نداد

...من همانم که خودم می دانم

جنس من، عشق من و يار من اوست

همه هيچ کسانم همه اوست

و من از جنس خدايم اگرم هيچ کسم نيست کنون

عاشق بودیمعاشق هستیم  عاشق خواهیم ماند

                  زندگي به من آموخت که چگونه گريه کنم

امّا گريه به من نياموخت که چگونه زندگي کنم

تو نيز به من آموختي که چگونه دوستت بدارم

امّا به من نياموختي که چگونه فراموشت کنم

هیچ وقت

به دنبال کسی نگرد که با اون زندگی کنی 

 همیشه

به دنبال کسی بگرد که نتونی بدون اون زندگی کنی

عشق فرمان داده که به تو فکر کنم

روز و شب زیر لبم اسم تو را ذکر کنم

دوستم داشته باش من به آن می ارزم که به من فکر کنی

گل اطمینان را تو به من هدیه کنی

باز هم غرق خيال...

من در انديشه چيزي بودم

من در انديشه يك فلسفه يا يك ابهام

يا در انديشه يك پاسخ ناب

به سوالي كه ز من پرسيدي:

"كه قناري ز چه رو زنداني است؟"

باز انديشيدم

به سوالي ديگر

به سوال سهراب

"كه چرا در قفس هيچ كسي كركس نيست؟"

باز هم غرق خيال...

من در انديشه چيزي بودم

گر قناري باشم

دل من زنداني است

و اگر چون كركس...

نه! قناري باشم بهتر از كركس آزاد و رها

حال فهميده ام آري كه چه خوشبختم من

كه قناري دلم در قفست زنداني است

باز هم غرق خيال...

نميخوام بگم که قدر يه دنيا دوستت دارم...
چون دنيا يه روز تموم ميشه...

نميخوام بگم که مثل گلی...
چون گل هم يه روز پژمرده ميشه...

نميخوام بگم که سياهی چشمات مثل شبهای پر ستاره اس...
چون شب هم بالاخره تموم ميشه...

نميخوام بگم که مثل اب پاک و زلالی...
چون اب که هميشه پاک نميمونه...

نميخوام بگم که دوستت دارم...
چون منکه اصلا دوستت ندارم...
بلکه من عاشقتم...

چقدر سخته هر لحظه با تو بودن اما از تو دور بودن...

آنها به سوی ما گلوله ... ما بر لب های هم بوسه! این مه که می بینید روزی آفتابی     از عشق برپرهای کبوترستاره هایی باز  لبخند بر لب...آن سه آذرخش جاویدان برای      لب های عاشق       بوسه و سرود      و گلوله ها        آنوقت

                         به سویی بی سو !